چند سالیست که زندگی برایم جامه ی تنگیست که بر اندامم دوخته اند...نمی توانم آنطور که می خواهم زندگی کنم...نمی توانم آنطور که فکر می کنم رفتار کنم...نمی توانم حتی درست بیاندیشم...نمی توانم اطرافیانم را نیازارم و حتی خودم را...حرکاتم در این جامه ی تنگ به شکل غیر ارادی خشن و خشک می شوند...گاهی نمی فهمم حتی که خودم حرف حسابم چیست...همیشه دلم می خواهد همه چیز را رها کنم و بروم...دلم می خواهد بروم و به روزهایی برسم که دلتنگ هیچ چیز نباشم...به روزهایی که هر روز آن شروعی دوباره باشد...شاید دلم روزهایی را می خواهد که زیر آسمان پر ستاره اش می خوابیدم و عاشق درخشش ستاره ها می شدم صبح خورشید که از پشت کوهها سر میزد ستاره ها را از یاد برده و عاشق فرزند صبح می شدم...نسیم که می وزید خورشید را از خاطره ام می زدود و عاشق باد بودم...تمام گل های روی قالی را به نام می شناختم و دور از چشم مادرم گاهی با قیچی خیاطی اش هرسشان می کردم...نه دلم برای کودکی ام تنگ نیست...دلم تکه های کوچکی از آن را می خواهد...کودک اسیر سحر مادر است...دلم نمی خواهد اسیر کسی باشم...نه حتی اسیر خودم...مگر می شود؟...خوب می دانم که نمی شود...خوب می دانم.